Izjava Rijada Mareza nakon epskog duela Alžira i Austrije u suštini je sublimirala sve ono što pedantni hroničari fudbalske igre primećuju već mesecima – Afrika je izvršila potpunu taktičku i geopolitičku tranziciju. Podatak da se devet od deset selekcija sa Crnog kontinenta plasiralo u nokaut fazu Mundijala 2026. godine predstavlja parametar pred kojim tradicionalne evropske i južnoameričke sile moraju duboko da se zamisle. Ranije su afrički timovi, poput Drogbine Obale Slonovače iz 2010. ili Alžira iz 2014. godine, posedovali ogroman, ali strukturno neizbalansiran individualni kvalitet. Danas, na pogon istorijskog polufinala Maroka iz Katara, svedočimo uspostavljanju novog timskog koda. Reprezentativni uspeh više ne zavisi od statusa pojedinca u evropskim klubovima, već od rigidne taktičke discipline, organizovanog niskog bloka i bespogovornog podređivanja kolektivu.
Matematički gledano, novi format takmičenja sa 48 reprezentacija i prolaskom najboljih trećeplasiranih ekipa značajno je pogodovao Afrikancima. Nijedna selekcija nije završila kao prva u grupi (Maroko i Egipat su zbog gol-razlike ostali iza Brazila i Belgije), a četiri vize overene su upravo kroz kvotu trećih mesta. Jedini potpuni podbačaj doživeo je Tunis, koji je unutar sistemske kohezije implodirao smenom selektora nakon prvog kola. Ipak, dugoročni benefit ove revolucije leži u promeni skauting paradigme. Primer Ajuba Buadija, koji je umesto dresa Francuske izabrao Maroko (jednog od domaćina narednog Mundijala), pokazuje da afričke selekcije postaju primarni izbor za elitne mlade fudbalere odrasle u Evropi. Sa druge strane, imamo i pragmatične primere poput DR Konga, gde su Aksel Tuanzebe i Aron Van Bisaka, nakon što su izgubili nadu za poziv Engleske, prihvatili poziv „Leoparda” i kreirali defanzivni bedem sposoban da parira Portugalu, a uskoro i sopstvenoj domovini.
Raspored šesnaestine finala donosi seriju izuzetno zanimljivih taktičkih ukrštanja. Zelenortska Ostrva će protiv aktuelnog šampiona Argentine igrati meč za istoriju i sopstveno uživanje, dok nas u duelima Senegala i Belgije, odnosno Maroka i Holandije, čekaju apsolutni taktički derbiji. Poseban analitički osvrt zaslužuje okršaj Alžira i Švajcarske. Vladimir Petković, aktuelni strateg Alžira, savršeno poznaje anatomiju švajcarskog tima koji je predvodio od 2014. do 2021. godine, a činjenica da su Granit Džaka, Rikardo Rodrigez i Niko Elvedi i dalje nosioci igre sajndžija, daje Alžircima ozbiljnu stratešku prednost. Egipat protiv Australije i Južna Afrika protiv Kanade imaju realne hanzaplast-šanse za istorijski proboj, dok će Obala Slonovače u sudaru sa Norveškom testirati svoje fizičke i taktičke limite protiv Erlinga Halanda. Afrika više ne kalkuliše, ona zahteva mesto na tronu.
M.M.
