Golubovi su danas mnogima sinonim za trgove, krovove, mrvice, stanice i gradske gužve. Neko ih hrani, neko ih tera, neko ih smatra simpatičnim, a neko običnom urbanom napasti. Ali ta slika je vrlo nova ako se pogleda duga istorija odnosa čoveka i goluba.
Smithsonian Magazine je pisao o novoj studiji vezanoj za kosti golubova pronađene u drevnom naselju na Kipru. Nalazi sugerišu da ljudi žive uz ove ptice najmanje 3.400 godina, a golubovi su kroz istoriju služili za meso, đubrivo, poruke i različite praktične potrebe.
To je zanimljivo jer menja današnji pogled na pticu koju često uzimamo zdravo za gotovo. Golub nije samo „ptica sa ulice”, nego jedna od životinja koje su se veoma rano uklopile u ljudske prostore. Pre nego što je postao stanovnik betona i fasada, bio je deo domaćinstava, trgovine, komunikacije i ishrane.
Kod nas golub ima posebno mesto, naročito u starim gradskim jezgrima, parkovima i među odgajivačima koji se ozbiljno bave rasama, letom i takmičenjima. Postoji čitav svet ljudi koji goluba ne vidi kao smetnju, već kao životinju sa karakterom, pamćenjem i dugom tradicijom uz čoveka.
Zanimljivo je i to što se odnos prema golubovima promenio kako su se menjali gradovi. Kada su bili korisni, bili su cenjeni. Kada su korisnost izgubili, postali su problem. To mnogo govori o nama, a ne samo o pticama.
Možda zato sledeći put kada golub sleti na prozor ili trg, treba ga pogledati malo drugačije. Iza te obične sive ptice stoji hiljadama godina duga priča o zajedničkom životu sa ljudima.
S.B.
