Nastankom savremenog Novog Sada u XVIII veku kao jedno od ključnih i strateških pitanja nametnuo se problem organizovanja grejanja stanovništva. Shodno duhu vremena i stepenu tehnološkog razvoja, i u sledećim vekovima ovaj komunalni problem je rešavan kupovinom i trošenjem uglja i drva.
Novi Sad po oslobođenju 1918. godine postaje važan političko-administrativni i ekonomski centar. U toku trajanja Kraljevine Jugoslavije, Srpska Atina uspela je gotovo da duplira svoju populaciju.
Početak rada Novosadske toplane
Ovaj ubrzani razvoj je praćen i masovnom ugradnjom sistema centralnog grejanja u pojedine objekte, ali nikada se nije pristupilo izgradnji centralnog gradskog toplovoda. Kada je 1961. godine novosadska električna centrala prestala da proizvodi električnu energiju, ukazala se mogućnost da se njeni kapaciteti iskoriste za zagrevanje stanova. Tu nalazimo i začetak priče o početku rada Novosadske toplane i razvitka ove važne i jedne od najmlađih komunalnih delatnosti u Novom Sadu.
Izazovi i dugovanja
Decenije su počele da se nižu, izgrađeni su kilometri i kilometri toplovoda, toplane Sever, Jug, Istok i Zapad kao i Termoelektrane/Toplane Novi Sad(TE-TO). Veće investicije u daljem periodu zaustavio je početak raspada Jugoslavije, sankcije UN-a, inflacija i Nato Agresija. Napredovanje preduzeća nije usledilo nakon promena posle 5. oktobra 2000. godine. Čak šta više, dugovanja su periodu od 2008. do 2012. godine povećana do neverovatnog iznosa 4,5 milijarde dinara. Takva situacija je bila u Toplani kada je Srpska napredna stranka preuzela vlast u Novom Sadu 2012. godine. Važno je napomenuti da je na dug od 4,5 milijardi dinara trebalo dodati još 400 miliona dinara duga prema robnim rezervama za nabavku mazuta. Održivost čitavog sistema daljinskog grejanja u Novom Sadu dovedena je u pitanje kao i buduća grejna sezona za 2013. godinu. Glavni izvor finansijskog kolapsa Toplane bila su dugovanja prema dobavljačima i brojni nerazumni i nerentabilni krediti koji su uzimani.
