Pitanje zastupljenosti inostranih fudbalera u Mozzart Bet Superligi ponovo je došlo u centar pažnje stručne javnosti, pri čemu podatak da čak 146 igrača sa stranim pasošima čine 33 posto elitnog ranga jasno ukazuje na dubinske promene u klupskim politikama širom Srbije.
Rasprave o opravdanosti ovako visokog procenta inostranih igrača često se vode u kontekstu uspeha reprezentativnih selekcija i poređenja sa ligama sličnog potencijala. Ipak, dubinska analiza pokazuje drastične razlike među klubovima. Na samom dnu po broju legionara nalaze se timovi poput Zemuna i Mačve. Zemunci se oslanjaju praktično na Vadeza i Ikoba uz dva igrača sa dvojnim državljanstvom (Knežević i Iliev), dok Mačva neguje dosledan lokalpatriotizam sa skromnim budžetom i Sanijem Abdulahijem kao jedinim inostranim imenom. Mladost iz Lučana nastavlja domaćim kursom gde je Džon Meri uz Tašovskog, Begovića i van kadra staveljenog Bondarenka jedini inostrani eksponent.
Najveće osveženje u ovoj strukturi predstavlja Vojvodina. Pod vođstvom Dragoljuba Zbiljića i trenerskom palicom Marka Savića, Novosađani su sa samo šestoricom stranaca napravili jasnu distancu u odnosu na konkurenciju. Uz Kornela Suča i Mulahusejnovića, te barometar igara Barosa, Buteana, povređenog Ete i Đakovca, Voša sve više priliku daje domaćim igračima. U derbijima protiv Partizana i Crvene zvezde, Vojvodina je startovala sa samo jednim strancem, dok su crveno-beli, koji zvanično vode 19 igrača sa stranim pasošem (uključujući one sa dvojnim državljanstvom poput Krunića, Ivanića i Ristića), u međusobnom okršaju imala čak sedoricu u startnoj postavi.
Zanimljiv je i podatak da IMT broji čak 15 inostranih igrača, dok kragujevački Radnički ima 14, čime su oba kluba ispred Partizana koji ima 13 legionara na papiru. S druge strane, Železničar iz Pančeva sa 12 i Radnički iz Niša sa osam stranaca umereno balansiraju sa domaćom osnovicom, potvrđujući da trend angažovanja inostranih pojačanja ne zavisi uvek od veličine kluba već od dugoročnog opredeljenja rukovodstva.
M.M.
