Svetsko prvenstvo je mesto gde statistika prestaje da bude suva brojka i postaje priča. Kad se pomene dominacija, prva asocijacija je Brazil sa 5 titula (1958, 1962, 1970, 1994, 2002), ispred Nemačke i Italije sa po 4, pa Argentine sa 3 – mala mapa fudbalske istorije u jednoj rečenici. A kad se pređe na golove, teško je nadmašiti Miroslava Klozea: 16 pogodaka na Mundijalima od 2002. do 2014. i prvo mesto večne liste, ispred Ronalda sa 15.
Ipak, najneverovatniji „turnir iz snova“ i dalje pripada Francuzu Žistu Fontenu: 13 golova na jednom prvenstvu, 1958. godine, u samo šest utakmica. Rekord stoji kao zid kroz sve epohe, od grubih startova do savršenih GPS statistika. A Mundijal voli i rekorde koji traju koliko i treptaj: najbrži gol dao je Hakan Šukur 2002. godine – posle 10,8 sekundi, taman dok publika još traži mesto na tribinama.
Posebnu draž imaju rekordi koji prkose godinama. Pele je 1958. postao najmlađi strelac u istoriji Mundijala sa 17 godina i 239 dana, kao dečak koji je ušao u legendu pre nego što je svet stigao da mu nauči ime. Na suprotnom kraju je Rodžer Mila: Kamerunac je 1994. postigao gol sa 42 godine i 39 dana – kao dokaz da fudbal nekad nagradi i iskustvo, ne samo brzinu. A kad se priča o utakmicama koje izgledaju kao iz drugog sporta, tu je Mađarska – El Salvador 10:1 na SP 1982, najveća pobeda u istoriji takmičenja i jedini Mundijal meč sa dvocifrenim brojem golova jedne ekipe.
Za šlag na tortu dolazi rekord koji zvuči nestvarno: Oleg Salenko je 1994. postigao 5 golova u jednoj utakmici protiv Kameruna – i niko do danas nije uspeo da ponovi taj podvig na svetskim prvenstvima. A kada se sve sabere – i trofeji i mečevi – Brazil i dalje stoji kao reprezentacija „rođena“ za Mundijal, sa najviše utakmica i pobeda u istoriji takmičenja.
S.B.
