Na švedskom poluostrvu Falsterbu tokom jesenje seobe moguće je videti ptice grabljivice kako se okupljaju pre nastavka dugog puta. Neke će zimovati hiljadama kilometara dalje, u Africi. Pogled s obale pokazuje smer njihovog odlaska, ali ne i mesto na kojem će završiti, kojim će putem proći i kakvim će opasnostima biti izložene. Istraživači su zato uporedili podatke o pticama obeleženim prstenovima u evropskim zemljama i kasnije pronađenim u Gani, Togou i Beninu. Analizirali su 257 takvih nalaza za više vrsta grabljivica. To nije mapa putovanja svake ptice; to je skup retkih, ali dragocenih tragova koji povezuje područja gnežđenja i zimovanja.
U proučenom uzorku gotovo dve trećine ptica poticalo je iz Finske i Švedske. Najzastupljenije su bile ribarice, odnosno orlovi ribari, a posmatrani su i lunje, eje, osičari i vetruške. Poreklo nije bilo jednako za svaku vrstu. Među nađenim crnim lunjama, na primer, zabeležene su ptice obeležene u više zemalja zapadne Evrope. Te razlike pokazuju zašto nije dovoljno reći samo da „evropske grabljivice idu u Afriku“. Svaka vrsta, pa i različite populacije iste vrste, može imati sopstvenu mrežu putanja. Rad koji opisuje istraživačica Niko Arsila pokušava da te veze učini vidljivijim upravo tamo gde je posmatranja zimskih staništa dosad bilo manje.
Metalni prsten s jedinstvenom oznakom može naučnicima dati podatak mnogo godina nakon što je stavljen na nogu ptice. Potrebno je, međutim, da ptica kasnije bude ponovo opažena ili pronađena i da oznaka bude prijavljena. Zbog toga nalazi nisu ravnomeran uzorak svih selica: verovatnoća prijave razlikuje se od mesta do mesta. Ipak, kada se više takvih podataka spoji, pojavljuje se slika migracione povezanosti. Falsterbu je poznato usko grlo na putu na jug, dok afrički nalazi govore gde se bar deo tih putnika zadržava. Kod ribara je životni put naročito upečatljiv: ptica koja se iz godine u godinu vraća između severnih gnezdilišta i južnih zimovališta tokom života može preleteti ogromnu ukupnu razdaljinu.
Zaštita samo jednog dela te rute ne rešava ceo problem. Ako se ptica uspešno gnezdi na severu, a strada tokom seobe ili na mestu zimovanja, broj mladih sledeće godine ipak može opasti. Istraživači skreću pažnju na pritiske kojima su grabljivice izložene u zapadnoj Africi, uključujući progon i nezakonit promet divljih životinja. Takve okolnosti razlikuju se između država i predela, pa podatke o riziku treba povezivati s lokalnim istraživanjem i saradnjom. Prstenovanje samo po sebi ne otkriva svaki uzrok uginuća, ali pomaže da se utvrdi gde ista populacija provodi različite delove godine.
Priča o seobi zanimljiva je zato što ptice ne poznaju granice kojima ljudi dele kartu. Jedna ribarica može biti važna za stanovnike obale na kojoj se gnezdi, za posmatrače koji je vide tokom jeseni i za zajednicu pored afričkog vodotoka gde provodi zimu. Svi gledaju istu životinju u različitom poglavlju njenog života. Podaci o prstenovima povezuju ta poglavlja i pokazuju zašto očuvanje selica traži saradnju duž cele rute. Sa švedske obale može se videti početak velikog prelaska; naučni zapis pomaže da razumemo njegov nastavak.
S.B.
Izvor: Postinfo
