Pčelarstvo u Vojvodini trenutno se nalazi na svojevrsnoj raskrsnici. Iako se svi proizvođači suočavaju sa sličnim klimatskim izazovima, poput nepredvidivih mrazeva i suša, stanje na terenu značajno varira od opštine do opštine. Dok jedni beleže rekordno niske gubitke, drugi su primorani da zbog najezde štetočina i ekonomske neodrživosti drastično smanjuju broj košnica ili potpuno napuštaju ovaj poziv.
Potisje: Stabilna zima i planovi za proširenje
U opštinama na severu Vojvodine, uz reku Tisu, pčelari ove godine beleže neočekivano dobre rezultate nakon zimske pauze. Jožef Abraham iz Ade, koji se ovim poslom bavi tri decenije, ističe da su pčelinja društva u njegovom kraju odlično prezimila. Za razliku od prethodnih godina kada je smrtnost bila visoka, trenutni gubici su minimalni, što daje vetar u leđa za nove investicije, prenosi Panon RTV.
Slična situacija je i u Senti, gde Žolt Kokai vodi jedan od najbrojnijih pčelinjaka u regionu sa oko 350 društava. Iako priznaje da je prošla godina bila puna uspona i padova, on veruje u brzi razvoj zajednica. Pčelari ovog kraja spas vide u diverzifikaciji ponude, pa se uz tradicionalni bagremov i livadski med sve češće okreću proizvodnji posebnih, aromatizovanih vrsta meda namenjenih probirljivijem tržištu.
Severni Banat: Borba sa prirodom i ekonomijom
Potpuno drugačija slika dolazi iz okoline Kikinde i Banatskog Velikog Sela. Saša Čolak iz Udruženja pčelara Kikinda upozorava da je pčelarstvo na severu Banata u dubokoj krizi. Glavni krivac za desetkovane pčelinjake prošle jeseni bile su ose, čija je najezda dovela do gubitaka od čak 70 odsto u pojedinim gazdinstvima, piše Euronews Srbija.
Pored prirodnih neprijatelja, pčelare u Banatu guše i ekonomski faktori. Sa otkupnom cenom koja se prošle godine kretala oko 1,8 evra po kilogramu, pčelari tvrde da ne mogu da pokriju ni osnovne troškove, a kamoli da investiraju u obnovu uništenih društava. Drastičan pad broja članova u pčelarskim udruženjima – sa nekadašnjih 198 na manje od 40 – jasno ukazuje na to da mnogi u ovoj grani više ne vide perspektivu.
Subvencije i sistemska podrška kao jedini izlaz
Zajednički imenitelj za oba regiona jeste potreba za snažnijom sistemskom podrškom. Pčelari iz oba dela Vojvodine ukazuju na to da trenutne subvencije od 1000 dinara po košnici nisu dovoljne da pokriju rizike koje donose klimatske promene i nestabilno tržište. Mnogi su prinuđeni da med prodaju ispod realne cene kako bi obezbedili osnovna sredstva za život.
Dok pčelari u Potisju aktivno koriste konkurse Pokrajinskog sekretarijata za poljoprivredu i fondacije Prosperitati za nabavku nove opreme, njihove kolege iz Banata apeluju na hitnu pomoć za obnovu samog pčelinjeg fonda. Bez pčela, kako ističu, skupa oprema gubi svaku svrhu. Državni zvaničnici najavljuju značajna bespovratna sredstva za poljoprivredu u tekućoj godini, a pčelari se nadaju da će ti podsticaji stići na vreme da spreče dalje gašenje pčelinjaka u najugroženijim delovima pokrajine.
Obrada: E. Marjanov
