Kojoti se obično zamišljaju kao oprezne životinje koje pripadaju otvorenim predelima Severne Amerike, daleko od gradske gužve. Novo istraživanje pokazuje gotovo suprotnu sliku: gustina njihove populacije u Sijetlu čak je devet puta veća nego u prirodnim oblastima države Vašington.
Tokom prethodnog veka kojoti su naselili gotovo sva velika urbana područja Severne Amerike. Gradovi im nude mnogo hrane, manje velikih predatora i znatno manji rizik da ih ubiju lovci ili vlasnici stoke. Saobraćaj i bolesti ostaju ozbiljne opasnosti, ali život u gradu u nekim aspektima može da bude bezbedniji nego u divljini.
Istraživači Univerziteta u Vašingtonu nisu procenjivali broj životinja samo na osnovu fotografija i prijava građana. Prikupili su 842 uzorka izmeta na različitim lokacijama u Sijetlu i u prirodnim predelima kod Vintropa i Čevile. Genetskom analizom identifikovali su 213 pojedinačnih kojota, a zatim izračunali njihovu gustinu.
Rezultati, predstavljeni u časopisu Environmental Research: Ecology, pokazali su da je populacija u gradu višestruko gušća. Unutar samog Sijetla kojoti su ipak bili ređi u najnaseljenijim delovima, što znači da prihvataju blizinu ljudi, ali i dalje biraju parkove, zelene koridore i mirnije delove naselja.
Naučnici su proveravali da li broj kojota zavisi od prihoda stanovnika, količine drveća, zagađenja, puteva i gustine zgrada. Od analiziranih pokazatelja najjasnija veza uočena je sa brojem ljudi, ali gradska sredina u celini ostala je povoljnija od divljine.
Analiza ishrane otkrila je da gradski kojoti jedu više različitih namirnica nego njihovi rođaci iz prirodnih područja. Ipak, zečevi i bobičasti plodovi bili su pri vrhu jelovnika u oba okruženja. Porast broja zečeva u gradu možda je dodatno privukao predatore.
Gradovi kojotima pružaju i neobičan status. U divljini ih mogu napasti vukovi i planinski lavovi, dok u urbanom prostoru često postaju najveći prisutni predator. To im omogućava da zauzmu širu ekološku ulogu, uključujući kontrolu populacije glodara i zečeva.
Veći broj kojota istovremeno donosi rizike. Male pse i mačke treba držati pod nadzorom, naročito u sumrak i svitanje, kada su kojoti najaktivniji. Ostavljanje hrane napolju može da ih navikne na prisustvo ljudi, pa je važno zatvarati otpad i ne pokušavati da im se priđe.
Istraživači napominju da agresivno uklanjanje često ne daje trajne rezultate. Kada imaju dovoljno hrane, preostali kojoti mogu dobiti više mladunaca, dok praznu teritoriju brzo zauzimaju nove jedinke. Mnogo je delotvornije sprečiti navikavanje na ljudsku hranu i održavati bezbednu udaljenost.
Gradovi se očigledno ne šire samo na račun divljine. Pojedine životinje uzvraćaju tako što uče da koriste nove uslove. Kojoti u Sijetlu nisu tek zalutali gosti – podaci Univerziteta u Vašingtonu pokazuju da su postali uspešni gradski stanovnici sa kojima će ljudi morati da nauče da dele prostor.
S.B.
Izvor: Postinfo
