ScienceDaily prenosi nalaz o „genetskom preokretu“ koji može objasniti kako su životinje sa kičmom postale kompleksnije. Istraživači su upoređivali morske squirts (tunikate), lampreje i žabe i zaključili da su ključni geni za ćelijsku komunikaciju počeli da proizvode mnogo više proteinskih varijanti upravo u trenutku kada su se pojavili prvi kičmenjaci. Više varijanti – više mogućnosti da se ćelije specijalizuju.
To je važna priča jer govori da evolucija ne mora uvek da izmisli „novi gen“, već ponekad napravi novi način korišćenja postojećeg. Ako isti gen može da se „iseče“ i složi u više verzija proteina, organizam dobija fleksibilnost bez potpunog prepisivanja genetske knjige.
Vrednost ovog nalaza je dvostruka: uči nas kako se gradio put od jednostavnijih životinja do riba, vodozemaca i na kraju ljudi, ali i podseća da kompleksnost često nastaje iz pametne reorganizacije, ne iz gomilanja. Kičma je, u tom smislu, priča o strukturi – i u kostima, i u genetici.
S.B.
