Savremeni vinogradari pažljivo biraju sorte, analiziraju zemljište i pokušavaju da očuvaju osobine najboljih čokota. Iako takav pristup deluje kao rezultat moderne poljoprivrede, novo istraživanje pokazuje da su sličnu logiku poznavali i drevni proizvođači vina. Etrurci su, prema novim arheobotaničkim nalazima, tokom više stotina godina birali i razmnožavali jednu posebnu sortu grožđa.
Vest o istraživanju objavljena je 15. juna u magazinu Archaeology. Analizom drevnih semenki grožđa utvrđeno je da proizvođači nisu svake godine nasumično uzgajali nove biljke, već su koristili vegetativno razmnožavanje. To praktično znači da su uzimali delove uspešne loze i od njih stvarali nove čokote, čuvajući iste osobine grožđa kroz više generacija.
Takav postupak poznat je i današnjim vinogradarima. Razmnožavanje reznicama omogućava da nova biljka bude gotovo genetska kopija stare, pa se tako čuvaju ukus, miris, otpornost i druge poželjne karakteristike. Otkriće govori da su drevni stanovnici Italije imali mnogo razvijenije praktično znanje o biljkama nego što bi se moglo pretpostaviti. Možda nisu poznavali genetiku u današnjem smislu, ali su dobro razumeli rezultate pažljivog izbora.
Priča je zanimljiva i zbog toga što vino pretvara u svojevrsnu vremensku kapsulu. Kada danas proizvođač čuva staru sortu ili porodični vinograd, on zapravo nastavlja običaj koji traje hiljadama godina. Slična tradicija postoji i kod nas, gde se sve više pažnje posvećuje autohtonim sortama i starim načinima proizvodnje. Iza svake čaše zato ne stoje samo grožđe i godina berbe, već i dugačak niz odluka ljudi koji su najbolju lozu čuvali za sledeću generaciju.
S.B.
